در كنارت خواهم ماند ، در آغوشت خواهم گرفت و آرام دست هاي مهربانت را بر سينه سوزانم خواهم فشرد .

با بودن در كنار او ، دزد ، لحظه ها بود و غارتگر ، خوشي ها . سرور خنده هايش ، قصرش بود و مادر ، گريه ها .

چقدر آسان لحظه هاي با هم بودن را سپري مي كردند ثانيه هايي سرشار از عشق يكي بودن و يكي شدن .

هر روز غروب به اميد طلوعي زيباتر خشتي از محبت بر فراز كلبه مهرشان مي نهاد وچشم در چشم آن ماه تابان به خواب مي رفت تا طلوعي عاشق تر .

اما روزي از روزها بر دلش زمزمه كردند كه يار شبانه و مونس دل تنگي ات ، تنهايي خواهد و بس .

لحظه اي روح از آن تن خسته بي جان رها شد و آه كشان به جسم خسته تر از روحش باز گشت .

بغض سنگيني قلبش را به درد آورد و نفس راه خود را در پيچ و خم هاي گلو گم كرده بود . اشك اجازه ديدن و دستانش ياراي در آغوش كشيدن فرزند سه ساله اش را نمي داد .

واي ، نه ...

روزگار لذت ديدن لبخند پريسايش را در كنار پدر را از او ربود و زخمي عميق بر تن خسته و روح رنجورش گذاشت .

چه سخت بود ديدن پريسا با عكسي از پدر در دست و در پي مادر خواهان پدر

پدري كه با نوازش هايش از خواب ناز بيدار مي شد و شباهنگام با كلام گرمش به خواب مي رفت .

و چه سخت بود گفتني حقيقتي تلخ به كودكي اين چنين شيرين

دوباره می سازمت وطن                  اگر چه با خشت جان خویش

ستون به سقف تو می زنم              اگرچه با استخوان خویش