خلوتم راه رسیدن به خداست راه رسیدن به تو
  خلوتم را نشکن
   شاید این خلوت من کوچ کند
            به شب پروانه
       به صدای نفس شهنامه
                        به طلوع اخرین افسانه
      و غروبی که در ان
          نقش دیوانگی یک عاشق
     بر سر دیواری پیدا شد.
خلوتم را نشکن
خلوتم بس دور است
           ز هوای دل معشوق سهند
                   خلوتم راه درازی ست میان من و تو
                              خلوتم مروارید است به دست صیاد
                                        خلوتم تیر وکمانی ست به دست ارش
              
           خلوتم راه رسیدن به خداست
                                  خلوتم را نشکن...

يه روزي پروانه با عصبانيت مي آد سراغ شمع و شروع مي كنه به گلايه كردن كه بابا اين چه عشقي اي كه منو تو بهش مشهور شديم اين چه احساسي كه هميشه يطرفه است و اين منم كه بايد به خاطر تو براي رسيدن به عشق تو به سوي تو حركت كنم تنم را به شعله تو بسپرم ،بسوزم آه بكشم بدون اينكه حتي تو بخاطر من كاري كني .شمع كه گلايه پروانه رو شنيد بالاخره به صدا در اومد گفت فكر نكن اين فقط تويي كه عاشقي و براي رسيدن به احساست تن به شعله مي دي و مي سوزي ، فكر نكن كه تو از من عاشقتري، نه اين منم كه در اوج احساس عشق به سر مي برم.  پروانه با تعجب پرسيد آخه چطور تو از من عاشق تري.

شمع گفت تو يك لحظه به عشق من تن به شعله من مي زني مي سوزي و عاشقانه مي ميري اما من يك عمر از عشق تو روشن مي شوم آرام آرام مي سوزم قطره قطره آب مي شم تا آخرين لحظه كه شعله ام روشن است از عشق تو ميسوزم تا در آخر از غم مرگ تو منم می میرم