او ـ دوستم ـ ندارد

 بهت گفتم : اين ديگه چيه؟

روت بر گردوندي و گفتي هيچي.

 گفتم:خودم ديدم که گريه کردي.

گفتي:نه.اين که اشک نيست.

گفتم اگه اشک نيست پس چيه؟

گفتي اين عشقه.

 گفتم عشق چيه

 خيلي مهربون شده بودي.

نگاه کردي توي چشمام! گفتي:عشق يعني خاطره.

 گفتم:خا طره چي؟

 گفتي يعني خاطره اولين بار که ديدمت. يادت هست؟

 گفتم :عشق حقيقي که يک لحظه نيست.

خا طره اولين ديدار يک لحظه بود و تموم شد.

 گفتي :ديدي اشتباه کردي! عشق يعني تکرار خاطره اولين ديدار.

که تا آخر عمر توي ذهن مي مونه و مدام تکرار ميشه.

 حا لا توي چشمات نگاه مي کنم و يک قطره اشک آهسته از گوشه چشمام پايين مياد

تو به آدمها محبت دادي اما فكر ميكنم خودتم متعجب مي موني ازاين همه حس بي مهري كه ما درحق همديگه داريم. خداي من،يكي ميگفت كه تو اون بالايي اما ستاره هاي اسمون من داره يكي يكي كم ميشه،چقدر راست ميگفت. يه روزي همشون اون بالا بهم چشمك ميزدن ولي الان انگاردارن خودشون روازم پنهان ميكنن وبهم مي گن كه بدشدم. خدا جون چرا من بد شدم؟

واي كه چقدر ما ادمها پر توقعيم.دليل بد شدنمون رو هم ميخوايم ازتو بپرسيم.وتو چقدر صبوري كه هميشه شيطون رو مي بيني كه داره اروم اروم خودش رو توي وجود من جا ميكنه ام باز هم سكوت ميكني وهر وقت در خونه ات رو ميزنم،دست محبتت روروي سرم ميكشي.

بچه كه بودم فكر مي كردم اينكه شيطون مي ره توي جلدم،فقط يه جمله ساده اس براي يه نصيحت ويه هشدارمادرانه كه مامانم ميخواست با گفتن اون،من رو به خوب بودن تشويق كنه.اما حالا گاهي واقعاً اون اينجاست.زير پوست من.

گاهي اونقدر بهش رو ميدم كه جاي تورو ميگيره ومياد نزديكترازرگ گردنم.چقدر اون لحظه ها زشت ميشم.توي آينه كه نگاه ميكنم انگار من نيستم.قلبم روميبينم كه تار شده ومن هرروز اين سياهي رو تيره تر ميكنم.

ولي خداي من،چقدر خوبه كه وسط اين همه غفلت وبي شرمي من،تو باز هم مهربوني ووقتي حتي با يه قلب سياه ميام وبهت التماس ميكنم بزرگترين آدم زندگيم رو نگيري،تو خيلي زود يه كاري ميكني كه من آروم بشم. خداي من،چقدر من بهانه دارمبراي دور شدن از تو و چقدرتواميدواري به بازگشت ما آدمها،انگاربه جاي اينكه من به توايمان داشته باشم،توايمان داري كه من شيطون رورها ميكنم وميام به سمت تو

كاش من هم مثل تو بودم واينقدر زود نمي باختم...!

در کنارم نیستی آرام باور میکنم

                                    چشمهای خیسه خود را باز تر میکنم

عاشقت بودم تو هم مست دو چشمایه ترم

                                     عاقبت از دوریت بر سینه خنجر میزنم

نام من رفت از دلت، خود را گرفتی از دلم

                                     به خیالت من هوای یار دیگر می کنم

با اینکه دلم می خواست بگم به خاطر تو

بهش گفتم به خاطر هیچ کس

پرسید پس به خاطر چی زنده هستی

با اینکه دلم می خواست داد بزنم به خاطر تو

گفتم به خاطر هیچی

ازش پرسیدم تو برای کی زنده هستی

در حالی که اشک تو چشماش جم شده بود گفت

به خاطر کسی که به خاطر هیچی زنده ست

با دست خلقت می درید

وقتی ابد چشم تو را

پیش از ازل می آفرید

وقتی زمین ناز تو را

در آسمانها می کشید

وقتی عطش طعم تو را

با اشکهایم می چشید

من عاشق چشمت شدم

نه عقل بود ونه دلی

چیزی نمی دانم از این

دیوانگی و عاقلی

یک آن شد این عاشق شدن

دنیا همان یک لحظه بود

آن دم که چشمانت مرا

از عمق چشمانم ربود

وقتی که من عاشق شدم

شیطان به نامم سجده کرد

آدم زمینی تر شد و

عالم به آدم سجده کرد

من بودم و چشمان تو

نه آتشی و نه گلی

چیزی نمی دانم از این

دیوانگی و عاقلی ..............

مي نويسم ......

اري .... باز هم مثل هميشه براي تو مي نويسم ....

تويي كه مرا سرگردان دنياي قشنگ عاشقي كردي ،

تويي كه قلم روان قلبم را به دست دلم دادي تا براي اولين بار براي تو بنگارد ،

تويي كه ديگرهيچ گاه نمي توانم از كنارت با بي تفاوتي بگذرم و

 انگاه كه تو اين كار را كردي بايد بگريم ،

تويي كه چيزي به من هديه كردي تا غمخوار و همدم تنهايي هايم باشد ،

تويي كه عشقي به من شناساندي تا اميد روشنايي فرداهاي تارم باشد ،

تويي كه فقط تو را از او مي خواهم و بس .

تويي كه هيچ در وصف مهرباني هاي بي پايانت نمي يابم ،

تويي كه نمي دانم جواب محبت هايت را چگونه مي توان داد ،

و تنها حرف و كلامي كه برايت مي يابم اين است :

با تمام وجودم دوستت دارم .