سبز بودم بابا

مثل روزهایی که بودی با ما

سبز بودم بابا

به امیدی که جهان سبز شود

که بهار آید و گل روید باز

که زمستان برود

سبز بودم بابا

پر فریاد "سکوت"

بی گناه و معصوم

سبز بودم بابا

به امید ملکوت

ولی انگار سیاهی ز سکوتم ترسید

دست برد سوی سلاح، ماشه اش  را بکشید

غرشی کرد تفنگ و صدایی پیچید

از دل سرد هوا، سرب داغی برسید

حنجرم را بشکافت

در دل سینه من، به سکوتم ره یافت

سبز بودم بابا

سرخ گشتم ناگاه

لرزش بام خدا را دیدی؟

دیدی بابا دیدی؟

دیدی فواره خونم چقدر بالا بود؟

دیدی فریاد سکوتم به کجاها ره برد؟

سرخ گشتم بابا

شدم همرنگ غروب

و بخفتم آرام بسر خاک وطن.

کاش بودی بابا

کاش بودی با ما

ای کاش می دیدی

که چطور یکدفعه آرام شدم

نه هیاهو نه شلوغی نه قیام

فارغ ازغصه ایام شدم

کاش بودی بابا

تا ببینی که چسان پرچم ایران شدم

سبز و سرخ را بهم آمیخت تنم

و سفید آمده بینش کفنم

شیر یل در دل خورشید جهانتاب منم

تا بدانند همه پرچم پاک وطنم

آره بابا مثل تو شهید این خاک شدم

آره بابا آره من یه پرچم پاک شدم

کاش بودی بابا

کاش بودی باما

عاشقانه‏ترین سرودها را می‏خوانم، بی‏نفرت

          با سرزندگی

          ***

عشق پرکشیده با بالهایی از نور، بر دل

          با دیوانگی

آسمان دل‏ رنگین کمان عشق شده، در ساحل یار      

          با دلباختگی

پنجرة ایثار بازشده بر چهرة دشت، در بوسة خون  

          با مردانگی

روح گمگشته به خانه بازآمده، با سرور و شیدایی

          با شیفتگی

دولت عشق ارزانی‏ دوست شده، در نگاه ماه

          با فرزانگی

آیین عشق لبریز ‏شده از مهر الهی، زندگی زیباست

          با دلدادگی

          ***

هر روز، زیباترین روز خداست، آهنگ خفتن نمی‏سرایم 

لبخند را هدیة خانة دوست خواهم کرد، بی‏منت

          با افتادگی.

همیشه سبز و آفتابی باشید.

در كنارت خواهم ماند ، در آغوشت خواهم گرفت و آرام دست هاي مهربانت را بر سينه سوزانم خواهم فشرد .

با بودن در كنار او ، دزد ، لحظه ها بود و غارتگر ، خوشي ها . سرور خنده هايش ، قصرش بود و مادر ، گريه ها .

چقدر آسان لحظه هاي با هم بودن را سپري مي كردند ثانيه هايي سرشار از عشق يكي بودن و يكي شدن .

هر روز غروب به اميد طلوعي زيباتر خشتي از محبت بر فراز كلبه مهرشان مي نهاد وچشم در چشم آن ماه تابان به خواب مي رفت تا طلوعي عاشق تر .

اما روزي از روزها بر دلش زمزمه كردند كه يار شبانه و مونس دل تنگي ات ، تنهايي خواهد و بس .

لحظه اي روح از آن تن خسته بي جان رها شد و آه كشان به جسم خسته تر از روحش باز گشت .

بغض سنگيني قلبش را به درد آورد و نفس راه خود را در پيچ و خم هاي گلو گم كرده بود . اشك اجازه ديدن و دستانش ياراي در آغوش كشيدن فرزند سه ساله اش را نمي داد .

واي ، نه ...

روزگار لذت ديدن لبخند پريسايش را در كنار پدر را از او ربود و زخمي عميق بر تن خسته و روح رنجورش گذاشت .

چه سخت بود ديدن پريسا با عكسي از پدر در دست و در پي مادر خواهان پدر

پدري كه با نوازش هايش از خواب ناز بيدار مي شد و شباهنگام با كلام گرمش به خواب مي رفت .

و چه سخت بود گفتني حقيقتي تلخ به كودكي اين چنين شيرين

دوباره می سازمت وطن                  اگر چه با خشت جان خویش

ستون به سقف تو می زنم              اگرچه با استخوان خویش

  من و حس اینکه هر لحظه اینجایی

 دارم آیینه ها رو گم میکنم کم کم

 تو رو هر طرف رو میکنم می بینم

 نگو از تو چشمام چیزی نمی خونی

 تو که لحظه لحظه حالم رو می دونی

 اگه این بهارم بر نگردی خونه

 دیگه چیزی از من یادت نمی مونه

 من و رها کن از این فکر تنهایی

 تو نرفتی نه تو هنوزم اینجایی

 دارم از خودم با فکر تو رد می شم

 دارم عاشقی رو با تو بلد می شم